يعنى : « اى گروه مسلمانان ! آيا نيستم من اولى به شما از نفسهاى شما ؟ » گفتند مسلمانان كه : بلى چنين است . پس فرمود حضرت صلى اللّه عليه و آله كه : « پس هركسى كه من مولاى او بودم ، پس على مولاى اوست . خدايا ! دوست دار آن‌كسى را كه دوست دارد آن كس على را و دشمن دار آن‌كسى را كه دشمن دارد آن‌كس على را ، و يارى ده آن‌كسى را كه يارى دهد او على را و فروگذار آن‌كس را كه فروگذارد او على را » . و اين خبر را حضرت امير در وقتى كه عمر شورا كرد - يعنى گفت كه : اختيار كنند مردمان ، يكى از جماعت خاص را كه آن ، شش كس بودند ، از براى خلافت - نقل كرد از براى فضيلت و حقيقت خود « 1 » . و در بعضى كتب حديث و تاريخ عامّه و خاصّه نقل كرده‌اند كه : حضرت رسول بازوى حضرت امير را گرفت و به بالا برداشت چنانچه بيخ بغلهاى حضرت نمود و بعد از آن مردمان را گفت كه : « به او بيعت كنيد » . و عمر دست حضرت امير را گرفت و بيعت كرده گفت : « بخّ بخّ لك يا ابن أبي طالب أصبحت مولاي و مولى كلّ

--> - اهل سنّت روايت كرده‌اند ( سيرى در الغدير ، ص 133 ) . براى اطلاع از تفصيل حديث غدير ر ك : كتاب گرانسنگ الغدير نوشتهء علامه امينى رضوان اللّه عليه كه در يازده جلد چاپ شده است . اين كتاب در 22 جلد به فارسى برگردانده شده است . ( 1 ) . ر ك : ترجمة الإمام أمير المؤمنين عليه السّلام من تاريخ دمشق ، ج 3 ، ص 113 - 122 ، مناشدة أمير المؤمنين أصحاب الشورى في يوم الشورى ، ح 1140 - 1142 .